Chronometraż

Chronometraż - pomiar czasu:

przez to pojęcie rozumie się ustalanie czasów normatywnych na podstawie analizowania i mierzenia czasów rzeczywistych.

    Pomiary czasu polegają na opisaniu systemu pracy, ze szczególnym uwzględnieniem technologii, metody i warunków pracy oraz na zarejestrowaniu ilości odniesienia, wielkości wpływających, tempa pracy, stopnia wydajności i czasów rzeczywistych określonych w poszczególnych odcinkach przebiegu.

    Sposób postępowania podczas pomiaru (chronometrażu) czasów rzeczywistych zależy od:

• rodzaju badanego zadania roboczego;
• celu przeznaczenia (inne wymagania REFA stawia pomiarom czasu służącym ustalaniu czasów zadanych dla celów wynagradzania, a inne są podstawą optymalizacji obciążenia środków produkcji); inaczej traktuje się również czasy służące tworzeniu czasów planowanych, a inaczej czasy stosowane tylko jednorazowo lub przypadkowo.

• odnoszenie wyniku pomiaru czasu do człowieka;
• odpowiednie warunki systemu pracy i poziom szczegółowości opisu odcinków przebiegów;
• określona ilość pomiarów na każdym odcinku przebiegu;

    Na warunki pracy składa się także określona wydajność odniesienia. Jest to  wydajność przyjęta przez chronometrażystę jako podstawa normy czasu. Zanim przeliczymy rzeczywisty czas wykonania na czas odpowiadający określonej wydajności odniesienia, musimy znać relację miedzy rzeczywistą wydajnością a wydajnością chwilową, występującą w czasie  pomiaru. Relację pomiędzy wydajnościami określa tempo pracy.

Standardowy program pomiaru czasu wg chronometrażu:

• ustalenie celu pomiaru czasu i jego przeznaczenia (planowanie, sterowanie, kontrolowanie, wynagradzanie). W wielu przypadkach pomiar czasu ma sens tylko wtedy, gdy badany przebieg jest tak ukształtowany, że wystąpi on również w przyszłości wraz z taką samą technologią i metodą pracy oraz w podobnych warunkach pracy;
• przygotowanie się do pomiaru czasu – chronometrażysta musi być zdolny do prawidłowego podziału i oceny przebiegów jak i dokładnego ich rozpoznawania oraz musi mieć opanowaną zarówno technikę pomiaru czasów jak i ocenę stopnia wydajności;
• wybranie metody pomiaru czasu (pomiar czasu narastającego czy pomiar czasów pojedynczych)
• wybranie odpowiedniego przyrządu (stoper, przenośny przyrząd chronometrażysty, inne….);
• wybranie odpowiedniej formy arkusza (uzależnionego od typu przebiegu);
• opisanie zadania roboczego, technologii, metody oraz warunków pracy;
• określenie, czy przebieg jest cykliczny, czy też nie;
• podzielenie przebiegu na odcinki z uwzględnieniem przenoszenia pomiarów i  ustalenie punktu pomiaru;
• zapisanie wielkości odniesienia oraz wielkości wpływających;
• przeprowadzenie pomiaru i ocena tempa pracy.

    Ocena tempa pracy jest bardzo trudna do oszacowania i przede wszystkim zależy od umiejętności, wyszkolenia i doświadczenia  analityka.
    W metodach MTM wyeliminowano ocenianie tempa pracy podczas pomiaru, które zostało uwzględnione w kartach wartościowania czasów normatywnych  MTM.  Osobowe odchylenie tempa pracy prowadzi do odchylenia standardowego czasu. Różnice te zniwelowano za pomocą amerykańskiej metody oceny tempa pracy, tak zwanej metody LMS. Metoda ta (nazywana także Leveling-Methods) otrzymała nazwę od początkowych liter nazwisk odkrywców (Lowry, Maynard, Stegemerten).

    Normalne tempo 100% wydajność wzorcowa według metody LMS opisuje się jako:
„Tempo średnio wprawionego człowieka, które może on trwale utrzymać bez zmęczenia”.

    Narzędzia MTM należą do klasycznych metod wyznaczających dokładny czas pracy , dzięki którym można tworzyć bardzo dokładne normatywy czasowe. MTM jest instrumentem opisu, strukturyzacji, kształtowania i planowania systemów pracy i, tym samym, standardem efektywnych systemów produkcyjnych.
    Dowodem uznania metod MTM jest  obszerna lista referencyjna międzynarodowych koncernów jak i małych przedsiębiorstw, znanych zarówno na całym świecie, jak i na rynkach lokalnych.